Dit jaar hebben we er goed van geprofiteerd.

Vrijdagavond zijn we naar Piu geweest, op de Leuvensesteenweg in Zaventem. Piu biedt een moderne Zuiderse keuken aan. De gerechten hebben een traditionele basis, met een moderne afwerking. Zonder veel sauzen, maar met originele ingrediënten komt de kok tot een smaakvol geheel. Ook qua interieur is het een verrassing. Helemaal anders dan je aan de buitenkant zou verwachten.

Maandagavond zijn we bij Vert de Gris aanbeland. Centrum Brussel, op 5 minuten stappen van parking Albertina. Na een valse start met het voorgerecht – we kregen allemaal de tartare de boeuf, terwijl we allemaal iets anders hadden besteld – verliep de avond verder vlot. Ook hier blijven de gerechten puur, zonder veel toeters en bellen, maar allemaal met een verrassende toets. Foie gras in de tartaar en wat notenolie, een cocosnoottoets in het paneermeel van de vis, en een mascarponemousse met onderaan een bodempje amaretto. Het smakenpalet is fusion met zowel Oosterse als Zuiderse invloeden. Het kader is vooral Vert, met hier en daar een beetje Gris.

Twee aanraders dus. En ze hebben allebei een terras.

Exciting …

Het was fun, fun, fun. En hot, hot, hot. Zeker 30 graden, en we hebben de hele dag met een prinsessenmuts resp. sultanmuts op ons hoofd gelopen.

http://www.youtube.com/watch?v=vyxesrTd4ww

Alle mogelijke horrorverhalen zijn niet uitgekomen. Geen armen of benen in het gips, geen katers (of katinnen), maar gewoon dikke leute.

De uitblinkers van de dag: na de traditionele snoepjesverkoop kwam het oliebollenbakken op de Leuvense kermis en ‘s avonds het wokken terwijl we geboeid waren door fluffy handboeien.

En de souvenirs? Boxershort-etiketjes en heel veel gedichtjes. En het mooie draaiboek natuurlijk.

Nog eens een dikke merci aan Magali en Pieter om dat allemaal te regelen.

En die foto van de trouwmascotte moet ondertussen wachten tot na de trouw want iemand heeft onze fotokaart ontvoerd.

Maar foto’s van de vrijgezellen staan ongetwijfeld al overal op het internet. Blijkbaar hebben tientallen mensen ons gefotografeerd. Canadezen, Oost-Europeanen, … noem maar op.

Vandaag liet ze weten dat het klaar is. Wij hebben het gezien op foto en het is echt schitterend, maar wat het is zal pas onthuld worden op 10 september. Dat wordt aftellen jongens.

Iedereen stapt uit behalve David’s pa, die gaat proberen om onze auto te parkeren en Pieter die zijn eigen auto gaat parkeren.

Het huwelijk voor ons gaat ondertussen het stadhuis binnen. De zenuwen beginnen toe te slaan, want Pieter is één van de twee getuigen en hij heeft bovendien de ringen mee :-S

Gelukkig komt iedereen op tijd terug aan bij het stadhuis en stonden we daar niet met een getuige te weinig.

Ook het huwelijk na ons is ondertussen bij het stadhuis aangekomen. En nu wordt het grof: Zij mogen wel daar parkeren. Dat is regelrecht schandalig natuurlijk.

De plechtigheid op het stadhuis verloopt zonder verdere ongelukken, maar het verhaal is nog niet uit. Blijkt dat David’s pa een ongelukje heeft gehad met onze auto… En Magali, de andere getuige, is door het vele foto’s trekken van de trap van het stadhuis gevallen. We hebben dus ook bij de dokter gezeten op onze trouwdag. En Magali zat voor de volgende week met een verrokken pees.

Ellen and Wim had ordered their language with ”de Kaarsengieterij” on the internet. The web site isn’t the most modern, but it works, is well structured and offers a lot of choice. That’s what’s counts of course. In the end, we found out that de kaarsengieterij is located in Bruges. (next to Sint-Salvator church in a side road of the Steenstraat).

This weekend, I happened to be in Bruges, while Joke was going to fetch her wedding dress in Oostburg. As I wasn’t allowed to see the dress (tradition!) I chose to do something useful as well, and I visited “de kaarsengieterij”, where I was expertly led through the entire process from idea to candle.

I’m quite happy with the entire process so far, and Joke liked the choices I made. My parents should be able to fetch the finished candle a few days before the wedding, so I’m eagerly awaiting to see the final result.