Karekiet 39

Gisteren hebben we onze vrijgezellen gehad. Niet echt logisch, want eigenlijk zijn we al getrouwd.

Het was fun, fun, fun. En hot, hot, hot. Zeker 30 graden, en we hebben de hele dag met een prinsessenmuts resp. sultanmuts op ons hoofd gelopen.

Alle mogelijke horrorverhalen zijn niet uitgekomen. Geen armen of benen in het gips, geen katers (of katinnen), maar gewoon dikke leute. (more…)

Mama (Rita) had een fantastisch idee. Jaren geleden hebben we in Friesland iets gezien. Ze dacht dat het misschien leuk was om het na te maken voor op de trouw, maar dan met een trouwthema natuurlijk!

Vandaag liet ze weten dat het klaar is. Wij hebben het gezien op foto en het is echt schitterend, maar wat het is zal pas onthuld worden op 10 september. Dat wordt aftellen jongens.

Wat een avontuur. Hoewel de ambtenaar van de burgerlijke stand gisterenavond nog belde om ons te verzekeren dat er ondanks Marktrock zeker parkeerplaats zou zijn voor onze auto is er ergens iets verkeerd gegaan. We komen aan het stadhuis waar inderdaad de politie-agent staat die ons “de weg naar de parkeerplaats zal wijzen”. Die agent heeft echter geen zin. Hij stuurt ons gewoon terug naar de Naamsestraat “om daar dan maar een plaatsje te zoeken”.

Iedereen stapt uit behalve David’s pa, die gaat proberen om onze auto te parkeren en Pieter die zijn eigen auto gaat parkeren.

Het huwelijk voor ons gaat ondertussen het stadhuis binnen. De zenuwen beginnen toe te slaan, want Pieter is één van de twee getuigen en hij heeft bovendien de ringen mee :-S

Gelukkig komt iedereen op tijd terug aan bij het stadhuis en stonden we daar niet met een getuige te weinig.

Ook het huwelijk na ons is ondertussen bij het stadhuis aangekomen. En nu wordt het grof: Zij mogen wel daar parkeren. Dat is regelrecht schandalig natuurlijk.

De plechtigheid op het stadhuis verloopt zonder verdere ongelukken, maar het verhaal is nog niet uit. Blijkt dat David’s pa een ongelukje heeft gehad met onze auto… En Magali, de andere getuige, is door het vele foto’s trekken van de trap van het stadhuis gevallen. We hebben dus ook bij de dokter gezeten op onze trouwdag. En Magali zat voor de volgende week met een verrokken pees.

Vandaag is het zover. Het burgerlijk huwelijk om 14u15 deze namiddag. Het wordt nog een drukke voormiddag. Om 11u30 komt iedereen toe en we moeten nog de catering voor de lunch doen (broodjes).

It was a bit of a risk, ordering the bridesmaid dresses on-line and having them shipped from the States. They arrived today and they are beautiful. It took less then 2 weeks to have them shipped to Belgium from the States. It’s a thing to do actually. The possibilities on the website www.pinkmarie.com are countless, prices are good as you can take advantage of the USD currency.

Even with shipping to Belgium and import taxes, you pay far less than eg. in Italy.

The question is however, will they fit. We’ve measured the girls before ordering the dresses, but still. Well it’s not too late. We could always order another size.

Op de Sinksenfoor in Antwerpen hebben de mannen wat tijd doorgebracht aan een schietkraam. Resultaat: de eerste knuffel voor de baby van Ellen en Wim, en onze trouwmascotte. De foto komt later.

Het ensemble van Kaat Tilley (voor de burgerlijke trouw) is in de eerste ruwbouwstaat. Maar het is ongelooflijk hoe het er nu al uitziet. Ik kijk al uit naar het eindresultaat

De trouwjurk voor het grote feest op 10 september is al even besteld, maar wat te doen met het “kleine feest” op 12 augustus?

Eén van de collega’s kwam op de proppen met Kaat Tilley. Dat ik daar zelf niet aan gedacht had.

We spraken bijgevolg af op een stoffenverkoop ten huize Kaat Tilley en ik kwam uiteindelijk thuis met twee zomerse stofjes die mij een “Roman Holiday“-gevoel gaven en een afspraak met Kaat Tilley om wat met die stofjes te gaan doen.

Gisteren hebben we de creatieve geest van Kaat Tilley aan het werk gezien. In een mum van tijd had ze het hele ensemble uitgedokterd. Ik zie het al half voor me, maar het blijft toch spannend.

Benieuwd naar het eindresultaat. Dat zullen we eind-juni normaal te zien krijgen.

Voor mijn verjaardag kreeg ik een klimroos. Eentje met gele, ruikende bloemen.

Een hele tijd stond die lekker te ruiken ter hoogte van de garagepoort. Maar daar werd hij voortdurend onder de poten gelopen door een zwart poezenbeest (avontuurlijk ding, dat af en toe eens een kijkje neemt in de garage en dat we Zwartje noemen). ‘s Avonds als we thuiskwamen lag de roos dan ook regelmatig tegen dek.

In principe moest ze geplant worden, maar het plekje waar ik die wilde, in de “voortuin”, was volledig overwoekerd door een struik van de buren.

In een “groene vingers” bui ben ik dan toch aan de struik beginnen knippen om een plaatsje te maken voor mijn roos. En nu staat hij dus in de “voortuin” naast de voordeur. Tegen de muur, zodat hij kan klimmen als het moet.